Klad

Ik had klad.

Heel veel klad.

Overal zat de klad in: in mijn werk voor In & Op Je Lijf, in mijn creativiteit, in mijn blog, in mijn energie en in mijn voedingspatroon. Zelfs in mijn baanloos-zijn zat de klad. Zó erg zelfs dat ik gewoon weer op zoek ben gegaan naar een nieuwe baan, die ik gelukkig ook weer vond.
En nu ik dus mezelf weer in beweging heb gebracht, verdwijnt ook langzaam de klad uit mijn leven. Nog niet op alle gebieden, hoor, ik heb namelijk chronische klad in het huishouden, bijvoorbeeld (maar dat is een heel ander blog).

Maar ik ervaar, met het verdwijnen van klad, dat ik behoefte heb aan reflectie op die klad. Want ik vind het dodelijk vermoeiend en het is soms haast niet te stoppen. Ken je dat?
Laat ik bijvoorbeeld eens stilstaan bij de klad in mijn voeding. Nou, die was er niet zo maar eventjes hoor, die kwam al afgelopen zomer. Toen we zo lekker in Frankrijk op vakantie waren, met ál die heerlijke gebakjes, en vers knapperig, warm brood uit zo’n authentiek bakkerijtje… Ik mag dan gluten-intolerant zijn, maar dat laat ik niet zomaar aan me voorbijgaan! En natúúrlijk vond mijn hoofd al snel dat het de volgende dag ook niet zoveel uitmaakte, en de dag daarna gingen we uit eten… Enfin, je snapt het, na 2 weken Frankrijk was ik in de greep van De Klad. En er was steeds wel een héle goede reden om me daar vooral niet teveel tegen te verzetten. Hannah, onze middelste dochter, was bijvoorbeeld in oktober jarig. En toen in november had ik een paar etentjes met vriendinnen die ik al een tijd niet had gezien. Toen werd het al snel Sinterklaas, en wat ik kocht onder het mom van “dat vinden de meiden zo lekker” verdween niet zelden ’s avonds, op de bank, in míjn mond. Toen was er natuurlijk helemaal geen redden meer aan, want daarna volgde Kerst (hè, zo gezellig, lekker eten met elkaar) en Oud & Nieuw (ik bak gewoon weer zelf oliebollen!)…. Tot overmaat van ramp was de weegschaal kapot gevallen en ik vond het nogal zonde om daar weer geld aan uit te geven (ik had een no-spend-periode) dus ik hield het er maar op dat het “volgens mij allemaal best wel meeviel”. Dat was natuurlijk niet helemaal waar, maar ik vind het dan echt weer lastig om terug te pakken op eetgewoontes waar ik me veel beter bij voel. Want dat kost moeite. Dat koop ik niet kant-en-klaar in de supermarkt, dat moet ik zelf wassen, snijden, voorbereiden, klaarmaken enzovoorts. En met 3 kleine meiden vond ik dat echt Heel Veel Moeite.

Maar toen kwam de nieuwe baan. Dat soort veranderingen maakt altijd een bepaald enthousiasme in me los om het weer helemaal op de rit te trekken, dus ik ging voortvarend aan de slag met mijn nieuwe-maar-toch-oude manier van eten: zelf ’s ochtends schoonmaken en klaarmaken en meenemen naar het werk zodat ik daar niet iets anders ga kopen (en ik werk in een ziekenhuis met 3 verschillende horeca-gelegenheden, dus ik heb echt keuze genoeg).
Als je dat direct in zo’n nieuwe of veranderde situatie doet, dan accepteren mensen gemakkelijk dat je zo eet, is mijn ervaring.

Ik hoef aan iedereen maar één keer uit te leggen waarom ik liever mijn worteltjes met dipsaus wegknaag bij de koffie, dan dat ik me laat verleiden tot zo’n heerlijke, nog een beetje warme (want net uit de oven), knapperige appelflap.

“Ik ben intolerant voor gluten, lactose en geraffineerde suiker en zo’n heerlijke appelflap levert me waarschijnlijk een paar uur buikpijn op” snapt namelijk iedereen. Vaak levert me dat een meewarige blik op, die ik dan op mijn beurt weer ontkracht door te benadrukken dat ik dat echt niet erg vind en dat ik er zelf inmiddels heel erg aan gewend ben. En als we dat hele ritueel achter de rug hebben, dan is het voor niemand meer vreemd dat ik in een overleg mijn bento opentrek en daar allerlei lekkere dingen uit tevoorschijn tover.

Wat ik nu wel in mijn eetpatroon veranderd heb, is dat ik probeer minder koolhydraten te eten. Ik vond het echt een vreselijke rage, dat stoppen met koolhydraten. Maar ik moet eerlijk bekennen, na een paar weken – een paar heldere weken gedurende de Klad – Keto gegeten te hebben (waarbij je in een vaste verhouding koolhydraten – eiwitten – vetten eet), merkte ik wel dat ik echt minder honger heb als ik geen zetmeel eet. En dan bedoel ik substantieel minder. Als in, als ik ’s ochtends wakker word, dan crave ik niet direct een boterham maar kan het soms wel tot 10:00 duren voordat ik iets lust. Ik luister dan dus ook maar naar mijn lichaam, en ga er niet iets in proppen als het daar niet om vraagt. Dat is moeilijk, trouwens, maar een stuk minder moeilijk dan wanneer je hoofd steeds roept dat het écht heel hard suiker nodig heeft ;-)

Ter inspiratie (wie weet doe je een idee op): zo ziet een dag er foodwise ongeveer uit:

Ontbijt
Liefst een groene smoothie, maar kan ook een banaan on-the-go zijn, of een eiwitshake. Die laatste is niet per sé heel verantwoord, maar doet het wel voor mij.

Koffietijd
Meestal heb ik rond een uurtje of 10:00 wel weer trek (ik ontbijt rond 7:00 uur) en dan eet ik meestal wortel/paprika/komkommer met een homemade dipsausje (mijn twee favorieten vind je op mijn website).

Lunch
Ik heb een soep-fase! Eens in de week maak ik een grote pan soep (want laten we eerlijk zijn, dat is écht geen moeite en is wél heel heerlijk en vullend) en dan neem ik een warme portie mee in een kleine thermos. Hoef ik het niet meer op te warmen, en ik kan eten waar & wanneer ik maar wil. Vaak eet ik dan ook nog iets van salade of wat stukjes kaas/worst/vis.

Middagdip
Zo ergens tussen 15:00 en 16:00 snoep ik meestal mijn laatste beetjes op die ik nog had van eerdere momenten (want eigenlijk neem ik altijd te veel mee). En anders heb ik in het onderste bakje van mijn bento altijd nog wat rauwe noten (I LOVE pecan!) en gedroogd fruit. In combi, uiteraard.

Diner
Dat is met 3 kids en een man die “gewoon” eet niet altijd handig of gemakkelijk, maar heel veel recepten die we graag maken laten zich toch wel makkelijk aanpassen naar koolhydraatarm. Ik schrijf er binnenkort een aparte blog over.

’s Avonds
Ik wil eigenlijk heel graag zo iemand zijn die “na acht uur” niets meer eet. Maar dat is me nog niet gelukt. Ik knabbel heel graag nog op een stukje (of twee, of soms 3 of 4, maar dat is (in my defense) alleen maar als ik gedachteloos zit te eten voor de tv) hele pure chocolade van 92% cacao met kokosbloesemsuiker.

En heel af en toe, als ik ’s avonds laat nog een blog aan het schrijven ben over wat ik allemaal wel en niet eet, duik ik toch nog even de koelkast in voor een blokje kaas, een plakje worst en een stukje wortel.
Want ach, het moet wel leuk blijven natuurlijk ;-)

 

 

Kindermake-up

Onze oudste dochter Rebecca is een echt meisje-meisje. En ook al is ze pas net 5 geworden, ze is nu al volop bezig met haar looks. Ze bepaalt sinds jaar en dag al zelf wat ze aantrekt (met wisselend resultaat, als je het mij vraagt ;-)) en hoe ze haar haar wil. Dat vind ik allemaal redelijk onschuldig en heel belangrijk voor haar eigen ontwikkeling. Ik wil immers ook graag aantrekken wat ik zelf mooi vind of lekker vind zitten. Dus hoe de combinatie ook uitvalt op een dag, mijn zegen heeft ze.

Maar sinds ze op de basisschool zit en speelt met andere meisjes, is voor mijn dochter ook de wereld die make-up heet, open gegaan. En dat vindt ze he-le-maal fantástisch! Nou vind ik dat allemaal niet zo heel erg nodig (in het kader van “je bent nog wel erg jong voor make-up”) maar ik vond het op zich niet zo heel problematisch dat ze bij vriendinnetjes eens een keertje wat make-up op deed. En ze had op de kermis afgelopen zomer een cadeautje mogen uitkiezen toen ze een bak eendjes leegeschept had, en dat moest natuurlijk ook een make-upsetje worden. Dat hebben we toen oogluikend toegestaan, en ik heb mijn kind werkelijk nog niet eerder zó verguld gezien met iets. Haar eigen make-up!! Gelukkig was het snel op, aangezien ze met het kwastje wat erbij zat hele geulen groef in de oogschaduw alvorens het op haar gezicht te smeren. Nee, niet alleen de ogen; blijkbaar kan blauwe oogschaduw ook príma op je wangen!

Anyhow, het viel me op dat ik wel heel hard moest schrobben om het er weer op te krijgen. Het moet natuurlijk zo lang mogelijk blijven zitten (“nee, mama, het mag er níet af!!”), maar het is ook niet een kwalitatief hoogwaardig product, dat snapt iedereen. Ik ben al een hele tijd bezig met troep-vrije cosmetica en verzorgingsproducten, dus ik had wel kunnen weten dat dat soort kinder-make-upsetjes niet echt ‘In & Op Je Lijf-proof’ zijn, maar zo af en toe een beetje make-up vond ik niet zo’n probleem.

Tot een paar weken geleden, toen ik eens wat meer research deed naar wat er eigenlijk allemaal in zit. En daar werd ik écht niet blij van.

Waar we nog enigszins regelgeving hebben voor de veiligheid van speelgoed (toch in ieder geval voor de eerste jaren van het kinderleven), is dat voor kindermake-up niet het geval. Dat wordt namelijk niet beschouwd als speelgoed. En daarmee vervallen ook de eisen die worden gesteld aan de veiligheid!! Dat geldt overigens hetzelfde voor bijouterie (je weet wel, kettinkjes enzo). Nou zijn er natuurlijk instanties die onderzoek doen naar de kwaliteit van dat soort producten, en een daarvan, de WECF (Women in Europe for a Common Future) heeft in 2011 een steekproef laten uitvoeren door 28 speelgoedartikelen, kindersieraden en kindermake-up te testen op een aantal schadelijke stoffen. In alle geteste make-up werden zware metalen gevonden! Zware metalen kunnen  schade toebrengen aan de lever, nieren, hersenen en het zenuwstelsel en worden in verband gebracht met kanker en neurologische aandoeningen. Dat is in principe zo als je wordt blootgesteld aan te veel zware metalen, maar we krijgen deze op allerlei manieren binnen (denk aan voedingsmiddelen, medicijnen, drinkwater en zelfs de lucht die we allemaal inademen). En als je iets kunt voorkomen door andere keuzes te maken, dan zal ik dat zeker even onderzoeken.

Dus toen december in zicht kwam en Rebecca mocht gaan nadenken over wat ze graag van Sinterklaas wilde krijgen (en voor haar verjaardag, 2 dagen na Sinterklaas), wilde ze natuurlijk heel graag make-up hebben. We hebben toen met haar afgesproken dat ze alleen make-up zonder rotzooi mocht vragen aan Sint (we hadden de maanden ervoor al herhaaldelijk uitgelegd dat ze geen kindermake-upsetje meer mocht hebben omdat daar zoveel rotzooi in zit). Aldus geschiedde, en de Sint was zo goed om het te brengen ;-) Kind blij, ouders blij.

Waar kocht Sint dat? Er zijn een aantal mogelijkheden, die ik even op een rijtje zet.

Je kunt kiezen voor een écht kindersetje zoals  van Little Earth’s (o.a. hier te bestellen) of van Luna Star (hier te krijgen).

Ik koos ervoor om bij een van mijn favoriete webwinkels gewoon een paar dingetjes te bestellen; oogschaduw en een blush/lipgloss (in de sale, en niet meer te krijgen helaas), gecombineerd met een rotzooi-vrij nagellakje van het merk Snails (dat kun je bestellen in deze fantastische webshop, ze verkopen ook Piggy Paint, een ander merk kindernagellak) en een mooi etuitje. Rebecca was er zielsgelukkig mee!

De volgende dag moest het trouwens mee naar school om te laten zien. En toen we ‘s middags thuis kwamen bleek dat ze het etuitje onderweg naar huis verloren was, omdat ze zich tijdens het lopen alweer  aan het opmaken was. We zijn nog terug gelopen, maar we vonden het etuitje met nagellak en oogschaduw niet meer terug.
Hopelijk is degene die het vond, er blij mee en geïnspireerd om voortaan goede spulletjes te gebruiken!

Lekker bakkie

Vandaag mocht ik weer een voedingsconsult doen! Wat word ik daar toch blij van. Dit keer betrof het een dame die niet goed tegen geraffineerde suiker en lactose kan. Daarnaast wil ze graag zwanger worden en wil ze bewuster en gezonder gaan eten.

Toen we haar dagelijkse voedingsgewoontes aan het doorspreken waren, vertelde ze dat ze graag Wiener Melange drinkt in de middag. Dat herinnerde me aan de tijd dat ik dat ook nog regelmatig dronk. Ik vond dat altijd erg lekker. In mijn herinnering is het zoet, en romig, en een perfecte mix van koffie en chocolade. We hebben het dan natuurlijk over die zakjes, die je heel makkelijk in een kopje heet water oplost. Maar toen ik het daarstraks even nazocht, ontdekte ik dat er meer dan 56% suiker in zit!! Dat valt voor mij dus in de absolute no-go-categorie.

Maar ik kreeg tijdens dat gesprek wel het idee om eens een Wiener Melange te maken die In & Op Je Lijf-proof is. Dus toen ik na mijn afspraak thuis kwam, heb ik gelijk geprobeerd een kopje Wiener Melange te maken. Het recept vind je hier. Maar eigenlijk is het heel simpel:
Je schuimt havermelk op (die is lekker romig, dus leent zich daar heel goed voor). Dan schep je een flinke lepel Gula Java Cacao in een beker en schenkt daar hete koffie op. Je kunt natuurlijk ook gewoon cacao en kokosbloesemsuiker gebruiker, maar ik ben wel van het gemak én ik vind die Gula Java Cacao echt heerlijk. Als je dus een kopje koffie/chocolade hebt gemaakt, schenk je de warme en romige havermelk eroverheen en besprenkel met een beetje cacao voor het effect :-)

(Het cakeje op de foto is een overblijfsel van de traktatie van onze oudste – dat recept vind je hier.)

Alhoewel ik nog een beetje moet experimenteren met de verhoudingen, vond ik de eerste poging al helemaal niet verkeerd en heel erg van herhaling vatbaar.

Zo zie je maar, ieder gesprek brengt wel iets!

Ladies Day

ladies-dayAfgelopen zondag was er in wijkgebouw de Gong in Etten-Leur door Gezond Alternatief een Ladies Day georganiseerd, waar ik een tafeltje had gereserveerd en ook een lezing mocht verzorgen.

Ik had een tafel tot mijn beschikking, waar ik een aantal van mijn favoriete boeken op heb uitgestald, samen met folders van de Nederlandse Vereniging Kritisch Prikken (NVKP), wat voorbeelden van troepvrije cosmetica en natuurlijk visitekaartjes. Ook mijn nieuwe flyer lag er (daarover in de volgende blog meer!) en ik had wat goodies gemaakt zodat er ook wat te snoepen viel: Quinoa Crunchies naar het recept van Amber Albarda (dat recept vind je hier) en Speculaas Bliss Balls van Zoetrecepten. Die laatste had ik ook in zakjes gedaan voor in de Goodiebags, zodat mensen thuis nog even konden doorsnoepen :-)stand

Het was een gezellige dag! Helaas niet zo druk; de Goedheilig Man kwam ook aan in Etten-Leur die dag, dus daar zullen we wellicht wat potentiële bezoekers door gemist hebben… Hoe dan ook, er waren dan wel niet heel veel bezoekers, maar de sfeer was wel heel goed en het was sowieso al erg leuk om kennis te maken met allerlei coaches, spirituele mensen en (mede) HSP’ers die die dag ook lezingen (en een standje) verzorgden. Ik heb weer nieuwe inspiratie en mogelijke samenwerkingen opgedaan, dus dat maakte de dag al de moeite waard.

Maar wat ik het mooiste vond van de dag, was het feit dat het me lukte een aantal mensen de ogen te openen in de lezing die ik heb gegeven. Ik had gekozen voor een lezing over bewuste keuzes ten aanzien van voeding: “Bewust eten is een cadeautje aan jezelf”. Omdat ik natuurlijk dágen kan doorpraten over alles wat met bewuste/gezonde voeding te maken heeft, had ik ervoor gekozen slechts kort in te zoomen op E-nummers en suiker. Er zat iemand in de zaal die er nog echt geen idee van had dat suiker o.a. kan bijdragen aan het ontstaan van kanker. Hem (jawel, er waren ook wat mannen op de Ladies Day verschenen!) kon ik in de korte tijd die ik had voor de lezing, al tips & tricks geven om geraffineerde suiker te vermijden. Hij is daarna gelijk naar de Jumbo gereden om palmsuiker te kopen, hahaha!
En toen ik vervolgens uitlegde wat een suikerkater precies is (ik schrijf daar nog een keer een blog over), zag ik in de zaal bij twee andere mensen meteen een lampje aangaan… De herkenning was groot! Ik kreeg later nog een berichtje dat er nog een tijd over doorgepraat was.
Wat heb ik dan toch een mooi beroep, zeg, dat ik mensen zo kan helpen meer bewuste keuzes te maken!!

MEAT!!!

Ons gezin bestaat uit vleeseters.
Ik ben zelf een liefhebber van een lekker stukje (bij voorkeur biologisch) vlees, mijn man is dat nog meer dan ik, en onze kinderen (althans, de 2 die al met de pot mee-eten) eten eerst het vlees van hun bordje voor ze aan de rest beginnen.
Dit is voor mij geen nieuws. Nou geloof ik zeker dat den mensch helemaal niet iedere dag een stuk vlees hoeft te eten, dus ik probeer onze vleesconsumptie een beetje te beperken. Dat doe ik door in het weekmenu iedere week in ieder geval 1 dag vis in te plannen, en liefst 2 dagen vegetarisch. Doorgaans lukt dat vrij aardig. Sterker nog, blijkbaar lukt dat té aardig de laatste tijd. Althans, als je het mijn oudste dochter vraagt.

Situatieschets: De kinderen zijn naar het kinderdagverblijf (Emelie en Hannah) en de BSO (Rebecca) geweest. Aan het einde van de dag is de koek dan natuurlijk ver op. Carlo en ik halen de kinderen samen op, dat vinden ze gezellig. Maar dan zijn we wel wat later met eten; er moet immers nog gekookt worden nadat we thuis komen.
Ik sta dus een heerlijk vegetarisch maaltje in elkaar te draaien (één van onze favorieten; je vindt het recept hier), als zich -ongeveer- de volgende conversatie ontrolt:

Rebecca (vanaf de bank, extra luid omdat ik de afzuigkap aan heb staan): Mama, wat eten we vanavond?
Ik (ook luid, omdat Masha en de Beer zo’n herrie maken op TV): Pasta met bloemkool en zongedroogde tomaatjes!
R: Zit daar vlees bij?
Ik: Nee, dat is zonder vlees.
R: Ik wil vlees!
Ik: Dat eten we morgen weer, schatje.
R: Ik wil vlééhéés!
Ik (intussen steek ik mijn hoofd de kamer in om hopelijk meer indruk te maken): We eten niet iedere dag vlees. Vandaag eten we iets zonder vlees, een andere keer weer iets mét. Bovendien héb ik geen vlees (klassieke fout. Houd het bij dat ene argument: het is zoals het is).
R: Maar ik wil vléés! Je hebt het wel… in de vriezer! (Zie je? Klassieke fout :-))
Ik: Maar dat is bevroren, schatje, dat kan ik nu niet meer ontdooien. Bovendien eten we vandaag geen vlees.
R: Maar je kunt dat best ontdooien, dan haal je het gewoon uit de vriezer!

Hierna volgde -natuurlijk- een tranendal, want ze was al zo moe en dan kreeg ze ook nog eens iets te eten wat ze niet wilde. Uiteindelijk sloten we het compromis dat we die dag vegetarisch zouden eten, en de dag erna zouden we vlees eten. Rebecca mocht mij helpen met uitkiezen wat we dan zouden eten, want ik wilde natuurlijk niet nog een dag het schip in gaan.

Wie schetst mijn verbazing over haar keuze… Onze kleine carnivoor wilde graag een klassiek AGV’tje, zoals Carlo dat noemt; aardappels-groenten-vlees! Dat hadden we inderdaad al een tijdje niet gegeten, maar ik mis dat niet zo snel. Rebecca blijkbaar wel.
Dus gooide ik de rest van het weekmenu maar even om, spurtte de volgende dag naar de winkel om inkopen te doen voor het diner-naar-keuze: erwtjes met worteltjes, gebakken aardappeltjes en kippenpootjes. Want er moest wel een botje in zitten waar ze van kon ‘knabbelen’.

Tja, vlees is natuurlijk pas écht vlees als het aan een botje zit.

 

Hoe doe jij dat? Wie bepaalt wat er gegeten wordt? En houd je rekening met de balans tussen vlees-, vis- en vegetarische maaltijden? Ik ben benieuwd naar je reactie!

Compensatiedrift

Gisteren ging ik met al mijn meisjes ‘even’ naar de grote Blauw-Gele winkel, zoals wij die thuis noemen. Als we de naam Ikea laten vallen, begint Rebecca namelijk gelijk te gillen dat ze dan daar wil eten! En dan wil ze een kindermenuutje! En dan krijgt ze een ijsje! En dat mag ze dan zelf tappen!!!
Dus zo lang ik niet 100% zeker weet of we gaan (en bij mij kan het nog 5 minuten voor vertrek veranderen, eerlijk gezegd), proberen we de naam te vermijden. Maar dit keer ging het er dan echt van komen, ik wilde namelijk even gaan kijken voor een nieuwe eetkamertafel. Vooronderzoek is natuurlijk heel belangrijk, want manlief heeft niet zo’n zin om een heleboel meubelzaken af te lopen. Dus ik ging op onderzoek uit met de meisjes. Ik wilde ook gelijk even kijken voor koekjesvormpjes, aangezien uit onze Pot met Plannen de avond ervoor het briefje ‘Koekjes bakken’ werd gevist. Er moesten dus koekjes worden gebakken, en daar wilde ik graag nieuwe stekertjes voor hebben. Bovendien werkt het natuurlijk altijd goed om weer iets anders leuks in het vooruitzicht te stellen, daar krijg je happy kids van.

Maar als softe moeke kon ik het natuurlijk niet over mijn hart verkrijgen om dan níet daar te lunchen. Vooral aangezien het goed 11 uur was eer we gingen rijden, en we dus rond lunchtijd klaar zouden zijn met de tafel-en-koekjesvormpjes-queeste. Zodoende schoven wij rond kwart voor twaalf aan in een lánge rij (want blijkbaar is kwart voor twaalf een prima tijd om te lunchen) om uiteindelijk twee kindermenuutjes en een klein menuutje met Zweedse balletjes te kunnen bestellen. Want ja, in alle eerlijkheid, áls we er dan zijn, dan vind ik dat zelf ook wel een keertje lekker.

Het eten verliep in pais en vree, Rebecca en Hannah vermaakten de oudere medeburgers die naast ons zaten en ik probeerde onderwijl te eten en Emelie in slaap gewiegd te houden (in de draagdoek) tegelijkertijd. Alles werd door mijn meiden met veel smaak verorberd: het stokje saté (want tegenwoordig mag je bij een kindermenuutje kiezen uit drie dingen), de satésaus (“mama, ik wilde ‘m er eigenlijk náást!!”), de bult frietjes, de mayo, de ketchup, het pakje Lingonberry-ranja, de appelmoes-in-een-bakje… en uiteindelijk gingen de minneola’s in de tas mee naar huis. Voldaan en met een lichte sugar-rush keerden we huiswaarts.

En toen na het dutje van Hannah het middagprogramma zou gaan beginnen, zat ik inmiddels al weer vol in mijn ‘gezonde modus’ en vond ik eigenlijk dat we wel weer helemaal verantwoorde koekjes moesten maken. Dus geen glazuur, ook al is versieren met glazuur natuurlijk wel de helft van de pret van koekjes bakken. Ik heb namelijk nog geen vervanger van glazuur gevonden die én hard wordt én de koekjes niet soppig maakt én zonder geraffineerde suiker is…
In mijn zoektocht naar een geschikt recept voor rotzooi-vrij koekjesdeeg vond ik dit en dat was heel geslaagd! Rolt goed uit, is goed uit te steken – want blijft in vorm, wordt erg lekker en is snel te maken. De meiden staken er twee platen koekjes uit met de nieuwe Zweedse stekers (waarvan de egel en de eekhoorn favoriet waren) en we besmeerden ze met gesmolten 75% chocolade van Vivani, die met kokosbloesemsuiker. Lekker lekker!

Maar zoals me dat wel vaker gebeurt, was daarmee de drang tot compenseren nog niet bevredigd. Ik vind het heerlijk om af en toe te genieten van iets wat niet op ons normale menu staat, maar dan vind ik het ook wel erg prettig om de uren/dagen/weken daarna een ‘beetje’ extra te letten op wat er in gaat, vooral bij de kinderen (en dus ook bij mij, want Emelie krijgt nog borstvoeding). En met ‘beetje’ bedoel ik dan eigenlijk dat ik doorgaans weer doorsla naar de verantwoorde kant…
Dus ook het avondeten moest weer rotzooivrij worden. Daarom maakten we de nasi met zelf gemengde nasi-kruidenmix, want van zo’n zakje nasikruiden word ik echt niet blij (wel van het gemak, niet van de ingrediënten). En de pindasaus maakte manlief ook even zelf – “nee schatje, ik wéét wel dat we nog zo’n bakje hebben staan, maar het is écht zo gemaakt”. Het was een heerlijke, verantwoorde, makkelijke maaltijd, al kan dat laatste ook te maken hebben gehad met het feit dat manlief ‘m grotendeels in elkaar draaide ;-) Het recept van de verantwoorde nasi (en dus ook de kruidenmix) vind je hier. Na de lactosevrije, geraffineerde suiker-vrije pudding die we nog over hadden van de dag ervoor, moest er natuurlijk nog wél even een koekje worden gesnoept- “die heb ík uitgestoken, papa!”.
Dat vond ik dan weer niet heel nodig, een dubbel toetje.

Maar wel heel lekker.

Hallo wereld!

“Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven”
Youp van ‘t Hek

Toen ik vanochtend wakker werd, had ik een klein kriebeltje in mijn buik: vandaag is de eerste dag dat ik aan het werk ga als eigenaar van In & Op Je Lijf!!
De eerste dag ook dat dochter #3 een hele dag naar het kinderdagverblijf gaat (ze is nu 2 ochtenden gaan wennen, waarvan de eerste keer dramatisch en de tweede keer in diepe slaap verliep) en de eerste laatste-schooldag-van-het-jaar van dochter #1; tevens haar eerste keer naar de BSO – ik realiseerde me vandaag pas dat die combi misschien een beetje veel van het goede is…
Vandaag is dus de dag dat mijn gezin er weer aan gaat wennen dat mama werkt, al hebben manlief (want die is gewoon naar zijn werk gegaan vanochtend) en dochter #2 (want die gaat altijd op donderdag naar het kinderdagverblijf) er eigenlijk weinig sjoege in, volgens mij.

Er is nu ongeveer een jaar verstreken sinds ik bij mijn laatste werkgever ben weggegaan, en dat is een vol, interessant (en af en toe o, zo vermoeiend) jaar geweest.
Ik solliciteerde – maar vond maar geen baan.
Ik werd zwanger en beviel van prachtige dochter #3.
Ik studeerde – en haalde alle tentamens (met wisselend resultaat, dat wel).
Ik ploeterde, vond het leven soms moeilijk, vaak vermoeiend maar – gelukkig – nog vaker leuk.
Soulsearching bracht me het inzicht dat ik graag mijn kennis en kunde met andere mensen wil gaan delen, en die wens wordt nu gerealiseerd!
Ik ga anderen helpen bewuste keuzes te maken met betrekking tot voeding, cosmetica en vaccinaties. Omdat ik er vol in geloof dat e gelukkiger wordt van bewust leven.
Op deze plek ga ik jullie alles vertellen over wat ik in mijn zoektocht tegen kom, wat ik lees of uitpluis, of over het (lees: mijn) leven in het algemeen.

Vandaag is dus de eerste dag dat ik als ‘zelfstandige’ aan het werk ben. Vooralsnog bestaat dat werk uit genieten van de rust die je hebt als je alleen thuis bent (met 3 kinderen, een man en een kat is dat een redelijk unicum), de website verbeteren & aanvullen, uitzoeken hoe Google mij gaat vinden, telefoontjes plegen die niets met mijn werk te maken hebben, toch even snel de was aanzetten, nog maar een kopje koffie, dingen regelen voor de wijkvereniging….

Ik geloof dat ik nog een beetje moet wennen aan deze werkdag. Omdat ik nog volop in de aanloop naar een lopende praktijk ben, heb ik vandaag geen afspraken met cliënten (natuurlijk, had ik al gezegd dat dit mijn eerste werkdag is?).
Het is helemaal aan mij hoe ik deze dag invul, en dus ook aan mij om die hele lege, lange dag die zich voor mij uitstrekt, structuur te geven!
Nou ben ik nogal een structopaat, dus dat zou eigenlijk geen probleem moeten zijn, maar ik krijg nog altijd een beetje een spijbelgevoel als ik thuis ben op een werkdag. En da’s best lastig, als je als zelfstandige werkt! Dus ondanks het feit dat naast mijn laptop een flinke To-Do-list mij ligt aan te staren, heb ik toch besloten dat ik vandaag nog een beetje aan het inwerken ben en dat ik dus nog gewoon mag wennen. Net alsof ik in loondienst ben begonnen :-)

Werk jij ook thuis, zelfstandig, alleen, zonder mensen om je heen? Laat me weten hoe jij dat vindt! Heb ik gelijk weer wat te doen ;-)